Yangın Yılları

Kent kocamış bir manda Gibi duygusuz İri gövdesiyle

Uzanırken ışıklı bir çamur gölüne Apansız açılıyor yurdumun tarihinden

Koyu bir cinayet sayfası İrin gibi akıyor zamanın penceresinden

Sokaklara yapraklar ürperiyor Ve kıpkızıl kesiliyor yıldızlar utançtan

Artık kendi dalına küskün Bir ağaç gibi hayat sanki hiç yel esmiyor

Yaprak kıpırdamıyor Tutuyor soluğunu bu cinayet filminin sonunu

Dehşetle bekleyen kent Hiç mi hiç tükenmiyor sokaklarda koşan

Tekmeleyen ve ana avrat söverek Kelepçeleyip götüren ayak sesleri