Martıkent

Nasıl ki bir ambulans sireni alıp götürür insanı ya geç mişe (hüzünlere) ya da geleceğe (endişelere), hikâyemiz de sizi bir ambulans misali alıp götürecek, ama yaşadık larınıza ama yaşayacaklarınıza. Nasıl ki doğamaz insanlar aynı anadan aynı anda, o za man farklıdır her hikâyenin zamanı. Nasıl ki aynı ırmak ta iki kez yıkanılamaz, olmasın mı her hikâyenin mekânı farklı? Nasıl ki sadece bir kişi yaşar bir hikâyeyi o zaman ne gerek var mekâna, zamana ve kişilere? Bir hikâye olsun ‘yeter’. Hem de öyle bir hikâye ki tam da ‘yeter!’ denilen anların hikâyesi, arayanların ve arananların hikâ yesi. Aslında bütün yaşadığımız da bu değil mi?