Zümrüt Ezgi

NERUDA simsiyah… kumaşı uyku ve ölümden dokunmuş… unutuş suyuyla ıslattığı toz beziyle yaşanmışlık tortularını silerken gece güneş doğuyor pencerenin ardındaki yazı masasının üzerinde, pırıl pırıl… ah, kalem ateş, kâğıt ateş! hakikat yangını yakıp kül etse bile tanrıları, tanrıçaları… elmas kalbi var evrensel vicdanın, dokunaklı şarkı olup duyulur derinden atışları özgür bilinç, evrenin sergüzeşti… ben, gözyaşı ve külün sentezi, duyumsadıkça sancıyıp kıvranıyorum ve mülk edinip dönüştürüyorum on üç milyar yıllık varoluş ıstırabını, kırmızı kelebeğe… şimdi sonsuzluk tutkusunun can verdiği harfler yeşil yılkı sürüsü, zaman saliselerin toplamından öte bir şey bu şiirsel dünyada.