Karanlık Gece Leyla

Sonra gözlerim tavanda asılı kalmış onu özlüyordum son perdede, hiç kimse bilmiyordu. Usulca görseller çiziyordum tavana özlem temalı. Gözlerini çizip bakıyordum doya doya, sonra ellerini çiziyordum, tutup kırlara koşuyorduk birlikte. Sıra saçlarına geliyordu, papatyalardan taç takıyordum, o kraliçem oluyordu sonra. Ben ona âşık oluyordum; yanıyordum içten içe, o tereddüt olup yağıyordu üstüme. Karanlık oluyordu vakitsiz, o gidiyordu, küllerimi terk ederek. Siyah bir kül yığını içinde sarıya dönmüş taze köz kalıyordum tavanda. Köz varsa yeniden yanar bu ateş diyorum ve düşüyorum tavandan. O gidiyor, ben dönüyorum yoksul yalnızlığıma.