Hezeyan

Yalnızlık babamdan miras kalan iki şeyden biri bana... Diğeri de ayaz manzaralı bir ev Ankara'nın göbeğinde… Ebediyen yalnız değilim belki, çünkü kahvaltısı noksan ilişkilerim oldu hep. Bundan sonra da olacak. Ancak yalnızlık, gece karanlık odada tek başına duvara bakan insanların başrolü oynadığı bir tiyatro değil midir zaten? Tek kişilik biletim kesilmiş bir halde bulunduğum bu dünyada, konuk oyuncu oluyorum kaçınılmaz sonlarıma. Sonra bir delirme hali. Uyumak istemiyorum. Kendime defalarca söyledim bunu, ben uyumak istemiyorum. Son bir yıldır uyku şeytanın ta kendisi. 29 yıl boyunca günde 11 saat uyudum. Yetmeli bu. En azından biraz daha… Korkuyorum, uyumak istemiyorum. Uyumak… İstemiy…