Gılgamış ve Ağlayan Yakup

Belki şu tapınağa giden kadınlardır tanrılarımız. Uzak tufanların getirisiyle gelen bir kent doğururuz. Uzak ve soluk kesen bir kent daha dölleriz. Gök çoğalır, yer çoğalır, tin çoğalır. Sesten ibaret bir kadın, kıyameti çağırır. Ben, Gılgamış! Kadınlardan doğarım, kadınlarda ölürüm. Sessiz yaklaşan kıyameti alt ederim. Ben, Gılgamış! Belki şu tapınağa giden tanrılar kadınlarımızdır. Yakınlaştıkça gök gözlerimize, bir destan doğururuz. Yakın ve olduran bir destan daha dölleriz. Kent çoğalır, kadın çoğalır, tanrılar çoğalır. Gökten ibaret bir kadın, Gılgamış'ı, beni çağırır. Ben, Gılgamış! Kentimin ilk doğanıyım. Sessiz yaklaşan kıyameti alt ederim. Ben, Gılgamış! sevdiklerinin kalbine...