Doğunun Fısıltısı

anahtar nokta gibidir ve ben elime aldım kapıları bir kapım kesiktir o yüzden yatakla masam arasındaki yola sözcüklerin solu diyorum anlardaki kimliğime kimse sormaz bana kendini geçtin mi diye kimselere sormam nasıl geçtin kendinden diye peki kimin gözleridir yollara sarkan dil kimindir senden benden kalan o fısıltılar zaman değil ben kimim diye sormuyorum artık akşamlara kan ve zehir ateşte yaktığım şehirse ben zamansızım çıkmaktan değil gitmekten bir buluttum doğu fısıltım benim