Dağlım Hazinem

Gecenin sessizliğinde kaybolan adımlarım, yanı başımda yanan bir kor gibiydi. İçimdeki fırtınayı haykırmak istesem de sesim boğazımda düğümlenir, yalnızca gözyaşlarıma karışırdı. Ellerimde eriyen mendil, acının izlerini taşırdı sanki. Uzaklarda kaybolan güneşin ardından bakarken, annemin ve senin o şefkatli sesini özlerdim. Aşkın diliydi tek bildiğim; hem yakıcı hem de serinleten, hem ateş hem de su gibi. Kalbim dolup taşarken sözcükler yetmezdi, suskunluğa sığınırdım. İçimdeki yangını anlatacak kelime bulamadığım zamanlarda, yalnızca özlem ve hasret kalırdı geriye.