Dağlım Dağ Çiçeğim

Parkın karşısındaki evden yükselen sabah ezanıyla uyandım. Şiirler susmuştu, ama içimdeki coşku dinmemişti. Gözlerimde hâlâ o gençlik parıltısı, yüreğimde cesaret vardı. Sokaklar karanlık, şehir uykudayken ben aydınlıktım; sanki bir ateşi canlı tutmaya çalışır gibi seni bekliyordum. Adımlarım seninle buluşacağımız yöne doğru ilerlerken, havadaki kokulardan nergisinkini seçiyordum. Bugün ilk cemrenin düşeceğini hatırladım. Senin adlarından biri de cemreydi. Adların çoktu, bazılarını kendi içimde saklıyor, bazılarını dualarımda fısıldıyordum.