Böyle Dedi Mağlup

A’mak-ı Hayal’deki delikanlıydım. Nesnesi olmayan büyük aşkın boşluğuna yuvarlanmış, vardığım her isimle bunu doldurmaya çalışmışım. Kehanet ve ilmiyle meşhur bir zat gelmiş, tedavi etmek üzere varlığıma teşhis koymuş. Usturlaba bakmış, yıldızlarla konuşmuş, bir müddet düşündükten sonra babama şunu demiş: “Efendi! Oğlunuz seviyor. Aşk hastalığına yakalanmış.” “Muhterem Efendi! Kimi seviyor?” “Hiç kimseyi. Aşkın en öldürücü şekli budur.” “Ey büyük âlim! Bize yol göster. Ne yapmamız gerekiyor? Bunun çaresi ne? Oğlumuzun kurtulması için canımızı vermemiz gerekiyorsa verelim. Yeter ki ciğerparemiz kurtulsun.” “Efendi! Oğlunuzun bağrını yakıp kül eden mutlak aşktır. Önce bu aşka hedef bulmalıyız. Sonra bu aşk ateşini vuslatla söndürmenin yolunu düşünmeliyiz. Aksi takdirde ölmesi kaçınılmazdır.” Sahi neydim? Neydim. Hakikate mağlubiyet…