Zulamavi Öyküler

Yıllardır zindanlarda olmalarına rağmen hayatın içinden seslendiler... Yaşadıkları her türlü tecrite rağmen; sevdaları, özlemleri, acılarıyla duvarları yıkıp, zuladan özgür düşlerini gönderdiler bize. Bana mavi uçurtma yaptırmayan o adam. Hayatımı pençeleri arasına alıp sıkan, sonra kum gibi ufalatan o adam... O bendeki umutları fena vurmuştu. Seslendim, sadece seslendim. Başka birşey dememe gerek yoktu. Bana döndü, silahı doğrulttum, tetiğe bastım, elim hiç titremedi. Anlının ortasından vurmuştum. Yere yığıldı... Çıkıp gittim. Kabusa dönen hayatımın bir perdesini kapayıp, başka bir perdeyi açmak için çıkıp gittim. Kendimi yeniden toplamak için...