Zamansız

Çocukluğumuzun o ıslak kaldırımlarında, yaz yağmurları altında koşarken yakaladığımız anlar vardı; zamanın durduğu, sadece ıslanmanın keyfine varabildiğimiz. Peki ya şimdi? Hangi köşede saklı o eski bakışlarımız, hangi yağmur damlasında kayboldu o saf neşe? Belki de çok hızlı büyüdük, belki de zamanın ötesinde bir yerlerde, o masumiyetin izleri hâlâ parlıyor. *Zamansız*, bu kaybolan anların peşine düşüyor; çocukluğumuzun sisli sokaklarında, unuttuğumuz duyguların gölgesinde dolaşırken, bize kendi içimizdeki o zamansız çocuğu hatırlatıyor. Yağmur altında ıslanan saçlar, gülüşler, koşuşturmalar... Hepsi birer anı mı, yoksa hâlâ yaşayan bir gerçek mi?