Zamanında

“Yağmur böyle günlerde yağmalı,” dedi elbette. Birinin elleri cebindeyken sundurma sığınağında ve biri evin salonunda elleri çay fincanına emanetken... Duvarda sonsuz uzay boşluğuna tebessümüyle kaydolmuş resimler dirilere gülümserken ve buna rağmen diriler tebessümün sihrini çoktan bozmuşken... Çocukluk hayalleri, vapurdan martılara atılan ilk simitler, mahalle maçlarında atanın almak zorunda olduğu toplar, gitmeye cesareti olsun diye ‘elveda’ diyen sevgililere karşı suskunluklar… Her şeyin Zamanında başlayıp zamanında bittiği ve tevekkülün ıstıraplı bekleyişinde harlanan hikâyelerle her şeyin bir zamanı olduğunu düşüneceksiniz. “Avluda cenaze var da beşikte kuzu yok mu sanki?”