Zamanın Alamadıkları

“…Ey İstanbul yine siluetine dalacağız. Biz seninle bir olduk Seninle yok olacağız Aşkı seni severek öğrendik Hüznü seninle birlikte yaşadık Kulaklarımızda aşk masallarıyla Gözyaşını dökmeyi de öğrendik Sevda için aşk için Ayrılığı da senden öğrendik Hasreti öğrendiğimiz gibi Bu kadar kalabalığın içinde Yalnız kalmayı da Senden öğrendik senin gibi Her şeye rağmen sevmeyi de Sevilmeyi öğrendiğimiz gibi…” Zaman ilerliyor kime göre? Yelkovan akrebi kovalıyor ama benim dünyamda değil. Zaman benim dünyamı çoktan terk etti. Batıp giden güneş gibi. Aydınlık gelmeyecek gibi kayboldu bende karanlık teslim aldığından beri beni.