Yunus Emre

Yunus Emre'nin şiirlerinde su, yaşamın kaynağı ve sonsuzluğun sembolü olarak karşımıza çıkar. Çeşmelerden akan su, insanın ruhunun derinliklerine ulaşan bir güçtür. Yunus Emre, suyun akışına benzer bir şekilde, insan ruhunun da sürekli hareket halinde olduğunu ve değişim içinde bulunduğunu vurgular. Eğer insan, kendi benliğini ve ruhunu doldurmadan, yani kendini tanımadan ve anlamadan yaşarsa, bin yıl yaşasa da, aslında kendi gerçek özünü bulamamış olur. Bu nedenle Yunus Emre, insanın kendini tanıması ve ruhunu doldurması gerektiğini vurgular.