Yolundan Ayrılan Ağaç

kendim için çattığım ateşlerde yandım kanatlarımı tutuşturdum mevzilendiğim baruttan kuş aylarında kanatlarım üşümeseydi belki içimdeki ateşe de söz geçirecektim belki kırıldığım yerden başa döndüğüm olacaktı belki yanağından öptüğüm adanda mahsur, susacaktım hem tanrı ile yazdığım öyküden çıkıp gittiğimi de yalnızca size söyleyecektim size gerçekten söyleyecektim öldüğümden kaç beden büyük yaşadığımı da söyleyecektim söylediğimde size ben kırıldığım dağların odunundan bir kürdan kırıntısını bile tükürecektim mihnetin yüzüne bu yüzden sevdiğim bulutlardan kovdun kendimi bu yüzden kendim için çattığım ateşlerde yundum