Yoktur Yolu Kendinden Çekip Gitmenin

Kimi zaman bir fincan çayın dumanında, kimi zaman dalgaların kıyıya vurduğu o huzurlu anlarda, bazen de bir dokunuşun sıcaklığında kaybolur insan. Aslında her yol, her arayış, sonunda aynı yere çıkar: kendine. Ne gökyüzünün uçsuz bucaksızlığı ne de toprağın ağırlığı değiştirir bu gerçeği. İster özgürlüğün peşinde koş, ister zincirlere razı ol; sonunda bulacağın, hep seninle yüzleşmek olacak. Gülüşün de acın da, hataların da sevapların da senin. Dışarıya dökmek istesen de içini, bir yerde yine kendi kabuğuna çekilirsin. Çünkü kendinden kaçmanın bir yolu yok; hikâyenin başı da sonu da sensin.