Yerlik ve Fikret

Kayın Köyü Yatılı İlkokulu’nda dört yıl babamın öğrencisi oldum. Geçen yıl annemle birlikte Ankara’ya yerleştik ve bu okula kaydım yapıldı. Babamın da bu yıl tayini çıktı ve o da artık bizimle birlikte Ankara’da. Şimdi sizlerle 1943 yılının bu kış gününde Türkçe dersindeyiz. Bu hikâyeyi, yani bu kompozisyon ödevini yazarken yaşadıklarımıza inanmayabileceğinizi çok düşündüm. Sonra da kendime şöyle söyledim: “Önemli olan yaşadıklarımı kendi kelimelerimle, yaşadığım gibi anlatabilmem ve beni dinlemeniz.” Neredeyse son üç dersi beni dinleyerek geçirdiniz. Bunun için sevgili öğretmenime ve sizlere çok teşekkür ederim.