Yaşamak Yıkımı

Hiç yakın olmamıştım ölüme bu kadar beraberimde doğradı ruhumu keskin kokusuyla kısrak gibi lanetli kader ve kilimlerin üzerindeki dokusuyla tüm derim sırılsıklam altın bıçaklarla kesiyorlar etlerimi paye paye bir köşede üstünde sinekgiller evleniyor kafamda bir derin ve karanlık delik hummalı bir diyar bu velev ki gitmeliyim ansızın desen onlarca kağıt işi ve zımparalamak pürüzleri kokutuyor olmayan cenazemdeki tabutumu hiç yakın olmamıştım ölüme bu kadar