Yamalı Bulut

Çiçek Açtı Kırıldığım Ayna “ömrün şahmaranı çapını ölçüyor yok olmanın fasit bir daire artık varlığına açılan nokta” I. yaramı giyinip bakınca aynasına karanlığın koştum mesafelerin korkumu çağırdığı soyutlara yüzüme ay ışığı aldım kalbime eski gölgeler koştukça rüzgarların soldurduğu sulardan geçtim çıplaklığına ulaştım insanlığımın bomboştu ellerim uykularıma su katan seviştiğim cadı soğuk ruhuyla güldü uzun uzun gövdemin orguyla haz huyları edindi şehrin sessizliğine çarpa çarpa bi alev uçup gitti pencerelerin endişeli bakışlarında yüksek taraçalardan kıyısız denizlerin senfonisine