Yalnızlık Ayrı Bir Sever İnsanı

Satırlarım düşüyor, sökülüyor kül rengi. Yollara, yolculuklara, yolculuksuzlara bakarım. Köşelerde buzlar sağanak, Yine çok değil mi bu kalabalık. Tenhalığımı yalnız bırak… Ben bir beni özlerim, beni bir ben… ‘Bir yağmur yaşardı… Duydum ve ardından uğultusu kaldı kulağıma emanet … Giderken…’’ ‘Pusulası eksik gülüşlerin, yönü belirsiz sevgilerde biriktiği zamanlarda, çok şey anlatılıyor tek satırı bulmaz bedava mutluluklarda…’’