Yalnız Ardıç

Bir zamanlar çocuktum, bundan seneler önce Tepebağ’a göçerdik, yaz ayları gelince Şafak sökünce kalkar, yollara koyulurduk Vakit öğle oldu mu, susardık yorulurduk Eğilip kana kana, gözden bir su içince Bir ardıç biliyorduk, Suçatı’nı geçince Babamla ben oradan, her yaz gelip geçerdik Gölgesinde oturur, dinlenir azık yerdik O zaman ben küçüktüm, anlamazdım hâlinden Meğer ne hüzünlüymüş, inler idi derinden Hafif bir yel vurdu mu, sallanırdı dalları Tepenin öte yanı, yeşil üzüm bağları Babamla tiyeklerden, biraz üzüm toplardık Parasını çıkınla, bir çırpıya bağlardık