Vızıldayan İnsanlar Güvensiz Sinekler

Yalnızlığın kendisi değil, asıl zor olan; sessizliğin içinde, bir köşeye sinip Tanrı’nın yüzünü bir an olsun göstermesini ummaktı. Kendi kendine gülmeye, avutmaya çalışmak, yıkıntıların altında ezilmekten beter gelirdi. Çoğu gece, O’nunla konuşmak, dertleşmek için beklerdim. İnsanlara ihtiyacım yoktu; onlar zaten sadece duymak istediklerini duyarlardı. Ama O’nun beni gerçekten anlayacağını, içimdeki kırgınlıkları, öfkeleri, hatta sevgileri bile sabırla dinleyeceğini bilirdim. Babamın adı üstüne yemin ederim ki, O’nunla saatlerce konuşsam, yine de beni yalnız bırakmazdı. Ne söylersem söyleyeyim, yine de anlardı.