Umut Şiirde

Düşleri mavi, umutları yeşil Sınıfsız, kimliksiz bir yankıydı sesi Ne adı vardı, ne de ayakkabısı Karnı yoktu, sırtı pek Çamurla yoğrulmuştu alnındaki direniş Annelerin avuçlarındaki nasırlı emek Süt yerine kanla yoğrulan bebek Büyürken taşla, yoksullukla konuştu Bir çiçek gibi Kurşunların ortasında açtı Kızıllaşan alnının şafağında Doğdu yeni bir gün — Ne beyaz bir sayfa Ne de barış dolu bir şiirdi Ama umut oradaydı