Ulak ve Tanık

Karlı bir akşamüstü, uzaklaşan siluetine son kez bakakalmıştım. Paltosunun yakasını kaldırmış, adeta 1984’ün soğuğundan korunur gibiydi. Oysa o yıl, onun dünyaya geldiği yıldı. Ayak izi bırakmadan yürüyüp gittiğini gördüğümde, artık aramızda olmadığını hissettim. Peşinden seslenemedim, koşamadım; çünkü biliyordum, istemezdi. "Yola yalnız çıkanlar benim yoldaşımdır," derdi hep, yüzünde o bildik, çocuksu gururla. Şimdi ben de o yollarda kayboldum. Onsuz bir dünyada, onsuz zamanlarda. Belki de onu ancak yitip giderken bulabilirim. Aynı yöne doğru yürüyoruz, ama sen yoksun. Neredesin Nesim? Seni özlüyorum. Anılarımı, sana ve o kaybolan atlarına duyduğum saygıyla, bir bir anlatacağım.