Tinda Ana

Baran Rubar’ın *Tinda Ana*’sı, şiirin sınırlarını zorlayan bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Sayfalar arasında dolaşırken, kilitli bir kapının gıcırtıyla aralanması gibi, beklenmedik bir genişlikle karşılaşırsınız. Burası ne başkasının kurtardığı ne de kendi kendini kurtarmış bir alan; daha çok, su gibi akıp giren, derinlikten yoksun ama her yere nüfuz eden bir varoluş hali. Sözcükler, yüzeysiz bir dille örülmüş, her cümle kendi içinde bir patlama taşıyor. Rubar, şiiri bir kurtuluş aracı olmaktan çıkarıp, içine doğduğumuz ama fark etmediğimiz boşlukları işaretliyor. 233 sayfalık bu metin, sessizliğin gürültüsünü duyurmayı başarıyor.