Teşkilat’ın Kayıp Hazinesi

Karanlıkta ilerledikçe nefeslerimiz daralmaya başladı. Ne bir yudum su kalmıştı ne de yiyecek bir lokma. Ellerimizdeki fenerlerin ışığı, titrek bir umut gibi son anlarını yaşıyordu. Ansızın karşımıza çıkan üç ayrı yol ağzıyla durakladık. "Hangisine gireceğiz?" diye sormaya fırsat bulamadan, fenerlerimiz birden söndü. Mert'in öfkeli haykırışı yankılandı: "Lanet olsun! Hiçbir şey yolunda gitmiyor!" Sessiz olmasını işaret ettim, ama iş işten geçmişti. Ayak sesleri duyuluyordu; biri hızla, adeta koşarak üzerimize geliyordu. Sesler yaklaştıkça kalbimiz daha da hızlandı. Karanlıktan ürküp korkacaklara duyurulur: Bu hikâyeye adım atmadan önce iki kez düşünün.