Teselli

Acıların gölgesinde bile parıldayan bir umut ışığı gibiydi *Teselli*. Bazen bir şarkının nakaratında, bazen ansızın açan bir çiçekte, bazen de uykudan uyanamadığımız bir rüyanın izlerinde saklıydı. Özlem Gençer’in satırlarında, kaybolmuşluğun tam ortasında bulduğumuz o sıcak dokunuş, beklemediğimiz bir anda gelen bahar meltemi gibi sarıyordu içimizi. Kısacık ama derin, sessiz ama gürültülü bir yolculuk sunuyordu bu kitap; unutulmuş duyguların, yarım kalmış sözlerin ve asla söylenemeyenlerin peşine düşüyordu. Sayfalar arasında dolaşırken, kendi yalnızlığımızda bile yalnız olmadığımızı hissettiren, kırık dökük anıların arasında kaybolup giden o teselli kırıntılarını arıyorduk.