Suya Yazılan Şiirler

Gözlerini kapadığında dağlar eriyip gider, geriye yalnızca bir sessizlik kalır. O sessizlikte, bir şairin soluğu duyulur; beyaz saçlarında kışın soğuğu, bakışlarında kitaplardan örülmüş bir dünyanın izi. Karşında duran, bir dev değil, sözün büyüsüne kapılmış bir yürektir. Gökler ona Yusuf’un gömleğini giydirmiş, melekler ellerini uzatmış ona; ne verildiyse, hepsi bir tılsım gibi sarıp sarmalamış ruhunu. Doksan dokuz ezber, binlerce dize ve yakıcı gözyaşlarıyla örülü bu yolculukta, dağlar bile çığlıklarına dayanamaz. Perdenin aralandığı o an, karşında boş bir iskemle, sessiz bir bekleyiş vardır. Sen konuşmasan da, o konuşmasa da, duvarlar ve pencereler bile susar. İşte o zaman, kalbin yeniden kendi sesini bulur.