Sürgün Bir Hayattan Geriye Kalan

Üzerinden yılların yükünü silkip atarken, sessizliğin bıraktığı izler daha da derinleşir. Bir zamanlar canlı olan gözler, şimdi yalnızlığın küfüyle kaplanmış; her bakışta geçmişin acı yankıları titreşir. Dudaklardan dökülemeyen sözler, boynuna asılı bir giyotinin soğukluğunda donup kalır. Hayatın çekip götürdüğü her an, geride bıraktığı tozlu anılarla birleşir; intiharın gölgesi, nefes alıp verişlerde bile hissedilir. Pelerinin altındaki yaralar, temizlenmeyi beklerken, son bir dokunuşla kapanacakmış gibi durur. Ama o dokunuş, artık sadece bir hatıra olarak kalır.