Srebrenica Soykırım (11-D-35)

Vagonun dışındaki asker, içerdekileri susturmak için bağırıyordu; sesi öfkeyle çınlıyordu. "Kesin sesinizi, pis fareler!" Gözlerinde, insanla kemirgen arasında bir fark göremiyordu. Sanki vagonlar dolusu canlıdan, tek bir kurşun bile harcamadan kurtulmak istiyorlardı. Peki, bu vahşete karşı duran, vicdanı sızlayan, utanan biri var mıydı aralarında? Belki de kalabalığın içinde, insanlığını yitirmemiş bir avuç kişi saklıydı. Onların varlığına inanmak, umudu diri tutmak için yeterliydi.

İçeridekiler dışarıdan bir tepki alamayınca, kapıya vurmayı bıraktılar. İsyanları yavaş yavaş çaresiz bir yakarışa dönüştü. Her seferinde olduğu gibi, sesleri kendi yankılarında boğuldu gitti.