Spil'e Düşen Kar (Ferdi Zeyrek, Gülşah Durbay Anısına)

biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız ... ** bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşah'a