Söz! Bak Bu Son. Başka İjjmicem

1970’lerin sıcak, tozlu sokaklarından bugüne uzanan bir yolculuk bu; anıların puslu camından süzülen hayat parçaları. Yazar, iç hesaplaşmaların gölgesinde, kişinin kendi yüzüne tuttuğu aynada beliren kırık dökük izleri ustaca işliyor. Yaralar, sayfalar arasında berrak bir ırmak gibi akarken, okur da kendi hikâyesinden bir şeyler buluyor: tanıdık bir yüz, hüzünlü bir şarkı, varoluşun o ince, sızılı gerilimi. Genç kızların meslek serüvenleri, başkalarının gözüyle yargılanan evlilikler, yalnızlığın ekranlarda yankılanan yabancılığı... Her satır, yaşamın karmaşasına nakış gibi işlenmiş birer detay olarak karşımızda duruyor.