Şöyle Mizah Edeyim

Dünya durdukça vakfı durası, dünya döndükçe vakfına bağış yağası, vakfının başına kayyum uğramayası, gömüldüğü tarlada çocuklar çiçek toplayası, Rahmetli mizah yazma insanı demişti ki bana, Sivas’tan kurtulduktan sonra: Gözünü seveyim, en az yirmi beş sene mizah kitabı çıkarma sen. Şiirle idare et. Ondan sonra gir mizah işine. LüfTen.” Tamam usta, vakfın vakfımdır, sözüm de sözdür; bekleyeceğim, demiştiYdim ben de. Süre doldu. Kitap aha… O zaman... Şöyle mİzah Edeyim.