Sonsuzluğun Kıyısında

Gözlerini kapattığında dalgaların sesi geliyordu kulağına. Oysa karşısında yalnızca dört duvar vardı, bir de iskemlesi. Ellerindeki sigara dumanı, hayalindeki ufka karışıp gidiyordu usulca. Deniz neredeydi şimdi? O sonsuz mavilik, o serin meltem... Belki de gerçek mutsuzluk, aradığını asla bulamayacak olmanın ağırlığıydı. Adam doğruldu, olmayan denize bakarak düşündü: Sonsuzluk dedikleri, bir anın içinde kaybolabilmek miydi? Sevmek, sevilmek, hep devam edecekmiş gibi hissetmek... Ama ya o an hiç gelmezse? Ya hep bu iskemlede, bu dumanın içinde kalırsa? Sorular, tıpkı dalgalar gibi, bir türlü dinmek bilmiyordu.