Sonrasız Vakitler

Irmakların sesine kulak veren bir adam, geç kalmış zamanların peşinde kaybolur. Sabahlar yorgun, günler ağırdır; o ise oturduğu yerden suyun akışına dalar, yüzünü yansıtan dalgalara bakarak unutulmuş anlara tutunur. Parmakları ırmakların kıvrımlarını izlerken, gecikmiş vakitlerin izini sürer. Sessizliğin içinde bir ses bulur, ona yaslanır ve yalnızlığın derinliğinde kaybolur. Kelimeler, akıp giden zaman gibi hafif ve hüzünlü, okurunu da bu yolculuğa davet eder.