Son’bahar

İki kadın, Dua ve Naz, yaşamın farklı kıyılarında, birbirinden uzak dünyalarda soluk alıp veriyorlardı. Her sabah, yenilgilerin gölgesinde uyanıyor, geçmişin yükünü sırtlarında taşırken umudu hep uzaklarda, ulaşılmaz bir yerlerde arıyorlardı. Anılarını silmek, acıları unutmak isterken daha da kayboldular. Ta ki kader, hikâyelerinin sonuna yaklaştıkları bir anda onları beklenmedik bir köşede buluşturana dek.

Hayat ne veda eder ne de son sözü başkasına bırakır. İnatçıdır, direnir; bu iki kadın da öyle. Ölümün kapısını çalmadan önce yapılacak çok şey var hâlâ. Belki de asıl yolculuk, tam da şimdi başlıyor.