Soldurmayan İmla

İlmihal benden sana kalan ilmihal suskunluk arifesinde devşirdiğim yaz günleri bir mirasyedi siluetiyle omzunu ısırıp adına güzel olan ne varsa toplamıştım iplerimi yorgan iğnelerimi toptan eşya derleyen adına çocukluk denen güllerimi her şey suratsızca buluyordu beni yapıtaşlarının altı çizilmiş beni susan ne varsa güzde ne varsa; soluk karanlığımın yaprakları atardamalarımda devinen basınca bakınca şaşmaz bir kedi şıklığıyla ne varsa asaletimin onaylandığını görür gibiyim serçelere su verir gibiyim içim rahat