Sol Yanımdan Üşüdüm

İçimde biriken acılar, zamanla taşlaşmış gibi ağır; her adımımda beni yoran, omuzlarımdan düşmeyen bir yük. Zihnim yıllardır bir mezar sessizliğiyle dolu, ne başını çevirebiliyorum ne de unutabiliyorum. Sürgün olmanın dayanılmaz hafifliği bu: ne tam anlamıyla gitmek var ne de kalmak. Bir türlü silinemeyen yaralar, sürekli yeniden açılan hesaplar. Affedilmek yok, sonlanmak da yok; sadece bu bitmeyen bekleyiş, bu içimdeki soğuk rüzgâr. Her şeyi arkamda bırakmak istesem de, o sürgün yürek hep benimle.