Siya`nın Güncesi

Günlüğümün ilk sayfasına adını yazdım: E. Onun bir gün dönmeyeceğini düşünmek bile içimi acıtıyor. Oysa biliyorum, er ya da geç gelecek; yeşil diyarların özlemiyle yanıp tutuşan yüreği, sonunda beni bulacak. O gün eline bu satırları tutuşturacağım. "Bak," diyeceğim, "seni nasıl bekledim, neler yaşadım." Ya gelmezse? Bu olasılık, zihnimde bir gölge gibi dolaşıyor. Eğer umudum kırılır, yalnızlığımın enkazı altında kalırsam, bu defteri hayal ülkesinin en yüksek tepesi Pepûle’ye gömeceğim. Orada, sessizce bekleyecek. Ama inancımı yitirmiyorum; bir gün mutlaka kapım çalınacak. O zaman, yazmaya devam edeceğim. Değilse, kalemim susacak. Sonsuza dek.