Simurg Origami

Deluva, çöken bir binanın sessiz çığlığına dönüşür adeta; yarıkları, doğum sancısı gibi açılır gövdesinde. Yıkıntının gölgesinde dururken, kapılar umut vaat eder gibi görünse de aslında zincirler kadar ağırdır. Çatlaklar, bu kapıya öfkelenir, sonra da onu aşmanın yolunu arar; sanki her biri, uzak bir ufkun habercisidir. Binanın ilk haliyle son hali arasındaki mesafe, duvarlara kazınmış karanlık izlerden ibaret değildir. Kapıyı açmak, bir özgürlük değil, köleliğin yeni bir yüzüdür belki de. İçimdekileri arkasındakine dökmek isterken, "Gitmeliyim" demek, kapıyı içeriden tıklatmak gibidir. Açmaksa, bilinen bir boyunduruğa teslim olmaktır.