Şiir Küskün Kaleme

Şiir küskün kaleme bir suskunluk çökmüş sokaklara sessizlik kulak çınlamasına yol açıyor sokakta her gün işe giden insanlar ve okul çocukları nerde korku kahkahasını salıverdi yollara camdan küçük bir kız el sallıyor... ey insan kendini kaybedeli yıllar oldu hırslarına kinlerine yenildin en büyük kötülüğü kendine ettin yaptıklarının karşılığını yaşamadan gitmeyeceksin elini başına koy düşün bu virüs unuttuklarımızı bize hatırlatmak için gelmesin... sokaklar boş tenha kimyasal bir savaşın içindeyiz Azrail kol geziyor ruhların şehrinde mezarsız kefensiz topluca yok oluyor insan zengini fakiri eşitledi ölüm köpeğini gezdiren kadının hikayesi yeni başlıyor şiire küskün kalem hüznü kendi gölgesine saçıyor…