Şeytanın Kurdu

Oleg’in içindeki ses, fısıltıdan öte bir çığlığa dönüşmüştü: "Benim o piç kurusu!" Karanlığın ortasında, alevlerin kızıllaştırdığı bir gölge beliriverdi ayaklarının dibinde. Ne olduğunu bilmese de konuşanın o olduğundan emindi. "Korkuyor musun?" diye sordu gölge, korkunun ta kendisi gibi. Cheslav, daha iki yaşındayken annesine sormuştu: "Babam neden beni sevmiyor?" Annesi gülerek "Tırtılım benim," demişti. Oysa Cheslav, tırtıl kalmayı değil, bir an önce kelebek olmayı istiyordu. Şimdiyse gözleri toz bulutlarıyla bulanmış, barut kokusu ciğerlerine dolmuştu. Sevgilisinin bakışlarında kaybolurken, uçuşan toprak taneleri arasından o küçücük metali bulmak zorundaydı. Ölüm, çok yakındı.