Sevmerada Bir Ölünün Dilinden

“Odamın içine saçılan güneşin ışınları, vazodaki orkideler ve beyaz renkli duvarlar... her taraf gri görünüyor... bu atmosferde her şey sisli ve durgun... Ölüm yatağıma, o korkuç pençeleriyle yavaş yavaş yaklaşırken, beynimde düşünce kuşları kanat çırpmaya başladı: Acaba ben şu ömrümü insanlığın hizmetine ne ölçüde adadım? (...) ... dönüşü olmayan, bilinmeyen bir evrene gitmek, Tanrı’m öyle acı ki!”