Sessiz Mısralar

Gece, zifiri bir örtü gibi çökmüşken, karanlığın içinde sessiz adımlarla ilerleyenler var. Gölgelerin kucağında, hain bir elin tetiği çekmeyi beklediği o anlarda, kauçuk tabanların hışırtısı bile bir isyan gibi yükselir. Evren uykuya dalmışken, onlar ruhlarını sırtlanmış, geceye karışır; nefeslerini tutarak, usulca. Lanetlenmiş gibi görünen her soluk, aslında bir direnişin parçasıdır.

Uzaklardan bir kuklacı, iplerini oynatırken, şeytan da gülümsemektedir gizlice. Göklerden bir emir düşer sanki; sevdiklerini alıp götüren, kanı bile güzel kokutan bir emir. Gül mü, yoksa acı mı bu koku? Bilinmez. Ama onlar, özel harekâtın yiğit polisleri, her gece bu sessiz mısraları yazmaya devam eder. Karanlığın içinde, umutla.