Sesimi Yuttum Önce

ağaca asardım kendimi jilet olurdu aidiyet kalbimden buğday akardı inanmazsınız babamı affedemedim hiç ama anladım dokunamayacak kadar derin bir daha kendimi onaramayacak kadar çaresiz anlamak da çamur kokardı ağlamadım hiç salıncakta kendini sallıyordu bir kedi indirip bedenimi elbiseler dikerdim çocuklar gibi