Sere We Neeşinim

Gece, ayın solgun ışığında bir anlığına duraksadı. O an, her şeyin değiştiği andı. Mah ve Şer, zamanın daracık bir köşesine sıkışmış iki yüzü gibiydi; biri kaybolurken diğeri gölgesini uzatıyordu. Ay, karanlığın kucağında sallanırken bir günah işlendi – öyle derin, öyle kara ki, geçmişi silip geleceğe kazındı. Artık gün doğduğunda geriye kalan, yalnızca mahşerin soğuk yankısıydı. Kadın, "Affet beni," diyen sesin karşısında acıyla gülümsedi. O gülüş, bir yanıttı aslında: "Gökle yeri birleştirsen, iki dünyayı kucaklaştırsan bile..." Son sözleri, aralarındaki bağı koparan bir bıçak gibiydi. "Asla affetmem.