Sende Rabbimi Gördüm

Zehra ve Asaf’ın hikâyesinde, acının içinde bile umudu yeşerten bir yolculuk gizli. Hayatın dikenleri arasında papatya gibi durabilmek, bazen can yaksa da vazgeçmemeyi gerektirir. Onların gözünden İslam’ın huzur veren yüzünü keşfetmek, insanın kendi içindeki sükûnete açılan kapıyı aralaması gibi. Gökyüzüne bakarken, bu yolun sonunda sadece Allah’ı değil, kendini de bulacağını hissetmek... Acıyla yoğrulmuş bir başlangıç, sonunda dinginliğe kavuşan bir ruhun öyküsü. Her dikenin altında açan bir çiçek olabileceğine inanmak, belki de imanın ilk adımıdır.