Senbahar

Gözlerimizdeki yaşları birlikte dökelim mi, kaybettiklerimiz için? Bir nehir kenarında, anılarımızı savuralım rüzgâra, dağılsın gitsin. Sevgilim, ben ki yılların acısını yüreğimde taşıdım; fark ettim ki bazı yaralar, mevsimler değiştikçe bile kapanmıyor. Unutulmaz kırgınlıklar biriktirdim zamanla, tıpkı yaprakların dökülüşü gibi ağır ve sessiz. Bazı hikâyeler, ne kadar uğraşsak da silinmiyor bellekten. Senbahar, işte bu izleri sürüyor; kaybolanların peşinde, hüzünle dolu bir yolculuğa çıkarıyor okuru.