Sen Aldırma

Bazı isimler, yürekte bir iklim gibi yer eder. Süeda da öyle; rüzgâra karışan bir fısıltı, pazarlık etmeden kabul edilen bir kader. Onunla birlikte yürünen yokuşlar soluksuzdur, cebinde son sigara, dudaklarında saklı bir sevda. Bu şiirsel anlatı, bir adanmışlığın izlerini sürüyor: şehrin sokaklarına üflenen bir nefes, gece yarısı uykulardan sıyrılan bir uyanış. Affedilmenin eşiğinde duran, herkesten gizlenen o yan; dostlarından bile sakınılan duruş, ses, sessizlik. Süeda, kimliğin ta kendisi – hem sevap hem günah, hem varlık hem yokluk. Kısacık sayfalarda, derin bir nefes gibi.